Σε αυτό το μικρό και αγχωτικό κείμενο θέλω να περιγράψω όλα εκείνα τα αφόρητα πανομοιότυπα πρωινά της εξεταστικής που το στομάχι του μέσου φοιτητή έχει μια στενή συγγένεια με πολυκαιρισμένο φύλλο τυρόπιτας που έχει ανέβει στο γύρω-γύρω του ALLOU fun park.
Η πικρή αλήθεια είναι μία. Στις σπάνιες περιπτώσεις που η εξεταστική σου σου δίνει τον θεωρητικά άχρηστο χρόνο να διαβάσεις το τιτανομεγιστοτεράστιο μάθημα στου οποίου την παράδοση : δεν πήγες ποτέ- σε έπαιρνε ο ύπνος- δεν καταλάβαινες χριστό από το τι έλεγε ο εξωγήινος τύπος μπροστά σου, το πιο πιθανό είναι πως το πρόγραμμά σου και οι σκέψεις σου θα έχουν την εξής μορφή:
Έστω πως έχεις 5 μέρες για να διαβάσεις 500 σελίδες.
1η τραγική μέρα: Δεν μπορώ να διαβάσω ρε γμτ. Θα ναι η κούραση απο το προηγούμενο /απο όλη τη χρονιά. Δεν βαριέσαι, θα διαβάσω 200 αύριο αντί για 100. Έχω χρόνο.
2η εξίσου τραγική μέρα: Και σήμερα καμία αλλαγή ρε φίλε. Απο περίπου 200 τις άλλες 2 μέρες. Και απο αύριο στρώνομαι!! Μπορεί να έχασα μια μερα αλλα ακόμα εχω χρόνο!
3η καθόλου λιγότερο τραγική μέρα : Γμτ δεν έχω πολύ χρόνο. Βγάζεις 50 σελίδες και τα παρατάς. άλλες 200 αύριο κ μεθαύριο και τέλος! Ακόμα έχω λίγο χρόνο!
4η μέρα: Πανικός! Είχες τόσες μέρες! Είχες σκοπό να κάνεις και επανάληψη! Πάει! Είσαι άχρηστος! Κατάθλιψη. Πάει η διάθεση. 300 σελίδες για αύριο. Ακόμα έχεις λίγο χρόνο! Άλλωστε για τα άλλα είχες ποτέ περισσότερο;;;
5η μέρα: Μα καλά, μαλάκας είσαι; Βγαίνουν 300 σελίδες σε μια μέρα;
Είχες χρόνο, αλλά πλέον παπάρια.
Θα έχετε διαπιστώσει πως αυτή η συνειδητοποίηση επιφέρει βαριά αισθήματα αχρηστίας και ανικανότητας να διαβάσεις, μαζί με μια αναθεματισμένη ιδέα πως άν το πας σερί ίσως και να περάσεις με τα θέματα.
Με κατάληξη το πρωί το στομάχι σου να θέλει να βγει από τις κόρες των ματιών σου και ο καφές που θα έχεις -σίγουρα - την φαεινή ιδέα να πιεις δεν θα κάνει τίποτα να βοηθήσει την κατάσταση.
Οι τυρόπιτες μετά από ξενύχτι απαγορεύονται. Ειδικά οι λαδωμένες.
